Wasser

Türkçede tek bir "su" kelimesiyle hem bardağımızdaki içeceği hem de bir milleti yutabilecek o korkunç afeti adlandırırız. Almanca ise kelimeleri birbiriyle evlendirerek bu farkları daha en baştan belli eder. Temel kelime olan "Wasser" hep oradadır ama yanına gelen yoldaşı onun kaderini değiştirir. Mesela "hoch", yani "yüksek" kelimesiyle birleşince, artık o sakin su değildir; o bir "Hochwasser", yani "sel" olmuştur, dizginlerinden boşanmış, evleri ve hayatları tehdit eden bir güce dönüşmüştür. Aynı şekilde, bir mahkemede "Wasserrechte", yani suyun kullanımıyla ilgili kanuni haklar tartışılırken kimse içmekten bahsetmez. Fakat bir mutfakta "Trinkwasser" dendiğinde, artık suyun kanunla değil, doğrudan hayatla, içilip içilmemeyle ilgili olduğu bellidir. Almanca, kelimeleri birleştirerek adeta suyun hallerini, onun medeni yüzü ile vahşi yüzü arasındaki o ince çizgiyi kelimenin kendi yapısında gösterir. Tıpkı Türkçede "baş" kelimesinin tek başına bir organ olup "başbakan" veya "başbelası" olduğunda bambaşka kaderlere bürünmesi gibi, "Wasser" da yanına aldığı kelimeyle ya bir nimete ya da bir felakete dönüşür.